پژوهش حاضر با هدف تبیین و تحلیل تأثیر مسئولیت اجتماعی باشگاه‌های ورزشی منتخب شهر تهران بر پایداری زیست ‌محیطی، با تأکید بر نقش میانجی نوآوری سبز، انجام شد. سازمان‌های ورزشی می‌توانند از طریق به‌کارگیری رویکردهای مسئولانه و بهره‌گیری از راهبردهای مبتنی بر نوآوری‌های زیست‌محیطی، در کاهش پیامدهای منفی زیست‌ محیطی و ارتقای پایداری نقش مؤثری ایفا کنند. بررسی هم‌زمان این موارد در بستر باشگاه‌های ورزشی ایران با شکاف های پژوهشی مواجه است. این مطالعه از نظر هدف در زمره پژوهش‌های کاربردی و از حیث روش، توصیفی–همبستگی مبتنی بر رویکرد پیمایشی قرار دارد. جامعه آماری شامل افراد فعال در باشگاه‌های ورزشی حرفه‌ای شهر تهران بود که از میان آنان، بر اساس معیارهای تعیین حجم نمونه در مدل‌یابی معادلات ساختاری و با استفاده از روش نمونه‌گیری در دسترس، 200 نفر انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها پرسشنامه‌ای ساختاریافته بود که روایی همگرا و واگرای آن تأیید شد (AVE>0.50) و پایایی آن نیز با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ (α>0.69) و پایایی ترکیبی (CR>0.77) مورد تأیید قرار گرفت. یافته‌ها نشان داد که مسئولیت اجتماعی تأثیر مثبت و معناداری بر نوآوری سبز (β=0.529، t=10.828، p<0.001) و پایداری زیست ‌محیطی (β=0.210، t=4.241، p<0.001) دارد. همچنین، نوآوری سبز تأثیر مثبت و معناداری بر پایداری زیست ‌محیطی داشت (β=0.649، t=17.094، p<0.001). افزون بر این، نقش میانجی نوآوری سبز در رابطه بین مسئولیت اجتماعی و پایداری زیست ‌محیطی تأیید شد (β=0.343، t=9.289، p<0.001). شاخص‌های برازش مدل نیز بیانگر مطلوبیت ساختار مفهومی پژوهش بودند. نتایج بیانگر آن است که مسئولیت اجتماعی در باشگاه‌های ورزشی می‌تواند به عنوان یک اهرم راهبردی در جهت تقویت نوآوری‌های سبز و تحقق پایداری زیست‌محیطی عمل نماید. از این رو، پیشنهاد می‌شود مدیران ورزشی و سیاست‌گذاران حوزه ورزش، رویکرد مسئولیت اجتماعی را در برنامه‌ریزی‌های کلان خود نهادینه کرده و توسعه نوآوری سبز را به عنوان بخشی اساسی از مدل‌های مدیریتی و عملیاتی مورد توجه قرار دهند.