این مطالعه با عبور از گفتمان متعارف زیست محیطی-اجتماعی گردشگری احیاگر، یک چارچوب مفهومی یکپارچه و نوآورانه ارائه می‌دهد که گردشگری احیاگر را به‌عنوان یک ابزار راهبردی برای ارتقای امنیت جامع مقصد و بازموقعیت‌یابی ژئوپلیتیک، مفهوم‌پردازی و اعتبارسنجی می‌کند. با استفاده از تحلیل محتوای کیفی نظام‌مند، ۱۲۰ منبع معتبر بین‌المللی (۲۰۲۴-۲۰۱۸) بررسی شد. داده‌ها از طریق فرآیند سه‌مرحله‌ای کدگذاری (باز، محوری، انتخابی) با نرم‌افزار MAXQDA تحلیل شدند. تحلیل منجر به شکل‌گیری یک چارچوب پنج‌ستونی شد: (۱) گسست پارادایمی (گذار از پایداری به احیا)، (۲) ژئوپلیتیک احیاگر (به‌کارگیری گردشگری احیاگر برای قدرت نرم و همکاری بین‌المللی)، (۳) حکمرانی چندمرکزی (پایه ضروری مقبولیت و تاب‌آوری)، (۴) اقتصاد باززاینده (خلق ارزش خالص مثبت و بوم‌محور)، و (۵) تاب‌آوری سیستماتیک (ساختن ظرفیت انطباق در سیستم‌های اجتماعی-بوم‌شناختی). مشارکت نظری اصلی این مطالعه در آشکارسازی پل مفهومی بین نظریه گردشگری احیاگر و مطالعات امنیتی و ژئوپلیتیک است. این پژوهش چارچوب یکپارچه‌ای را ارائه می‌دهد که گردشگری احیاگر را نه صرفاً به عنوان یک راهبرد زیست محیطی، بلکه به‌عنوان یک پارادایم کل‌نگر امنیت مقصد و برندسازی ملی بازمفهوم‌پردازی می‌کند. چارچوب ارائه‌شده راهنمایی عملی برای سیاست‌گذاران فراهم می‌آورد و منجر به تدوین راهبردهای ملی گردشگری احیاگر با مشارکت ذینفعان محلی، ایجاد مشوق‌های مالی برای کسب‌وکارهای احیاگر، و تشکیل نهادهای حکمرانی چندمرکزی می گردد.